Boeken kwamen en gingen alweer, tijden vervlogen en de site bleef bestaan. Onveranderd, maar hij ging door. Hoogdagen braken aan voor het forum, en de site raakte stilaan in verval. Nieuwsposters lieten het afweten, updates waren even schaars als sterren boven New York en buiten wat zoekrobots bezocht niemand nog een pagina. Maar de nacht is het donkerst voor dageraad. En die liet niet lang meer op zich wachten.
Kort na de release van boek zeven rees echter de zon. Met veel toeters en bellen werd Project Big Change afgekondigd. Met hernieuwde moed ondernam een andere oudgediende, Jonas, samen met Robby een laatste poging. Het was erop of eronder. Gedaan met het uitgebreide legioen aan werkkrachten, gedaan met focussen op de inhoud. De structuur zou worden afgebroken en vanaf nul worden opgebouwd. De pagina moest breder, de indeling van de knoppen anders en vooral: er moest een manier komen om gemakkelijk van lay-out te wisselen. Een lay-out was immers niet voldoende om iedereen te plezieren. Gedachten werden gewisseld, schetsen werden gemaakt en al snel lag de definitieve indeling vast. Een probleem bleef echter; de lay-outs. Een nieuwe nacht lonkte.
Een man stond de nakende duisternis echter in de weg: Dennis. Eigenlijk riep hij het al jaren, maar zoals ieder wijs man werd hij in den beginne genegeerd. Doodgezwegen. Nu het team echter een drastische afslanking had ondergaan, werd zijn stem echter wel gehoord. CSS? CSS? CSS? riep hij. En CSS werd het. Noch Jonas, noch Robby hadden echter de nodige kennis om dit te doen, dus werd Dennis aan boord gehesen. Een wijze beslissing zo bleek later. Ook Webbie toonde steeds meer belangstelling, en met de eeuwige Jessie was het team compleet.
Als een werverwind snelde ons team door de woestijn, en al snel hadden Dennis en Webbie de basiscode klaar. Robby en Jonas sloegen aan het werk met het omzetten van de pagina’s en met wat lay-outs van Jessie eroverheen was de nieuwe site dichterbij dan ooit tevoren. En toen viel het stil. Poef. Bang. Gedaan. Niets meer. Enkele kleine tegenslagen, een onderschatting van de opdracht en weg was het vuur. Weg was de drijfveer. De nacht lonkte opnieuw.
Dennis. Punt. Hij heeft het volgens mij niet graag dat ik zijn naam gebruik om het jaar dat hierop volgde samen te vatten, maar eigenlijk is het wel zo. Hij is de reden dat we vandaag een site hebben, dat ik in staat ben om dit stukje tekst te typen. Jonas wou wel, maar werd telkens teruggeslagen door zijn technische gebreken, Robby kon wel, maar had geen tijd en Jessie was nooit het type om te coderen. Goed, ze deden nog wel wat. Jonas bleef delegeren, motiveren en af en toe wat omzetten, Robby kuiste Jonas? rommel achteraf dan weer op en Jessie bleef experimenteren. Dennis echter had de Knowhow, maar hij had vooral de wil om ermee door te gaan. Gestaagd maar zeker werkte hij dus naar dat ene doel: de laatste pagina van de site omzetten. En begin november 2008 was het dan ook zo ver. De nacht was verder af dan ooit.
De laatste maand was een soort van waas, een wervelwind van problemen en oplossingen. Jonas? stelde een prioriteitenlijstje samen, Dennis werkte het af. Robby voorzag een kerstlay-out, Dennis werkte de problemen hier rond weg. Jonas maakte wat last-minute pagina’s aan, Dennis ruimde de code op. En tussendoor zag Webbie dat het goed was.
Al bijna achtenveertig uur staat de nieuwe site reeds online. Eindelijk. De bloemen zijn uitgedeeld, het laatste lied is gezongen. De zon schijnt in de woestijn, tijd voor een nieuw avontuur.
— Fransje zei me net dat ik te melig was. Achja, het moest me toch van het hart. Ik kan niet lijdzaam toezien hoe mensen dingen afkraken, zonder te weten hoeveel werk er is ingestoken. Karen zei het eergisteren al, welnu, ik zeg het opnieuw. En als iemand er naar vraagt zal ik mijn verhaal herhalen. Eventueel iets minder melig, maar de essentie zal hetzelfde blijven: verdomd veel werk, en wie het niet goed v
Uit het archief van Dreuzels.com: dit bericht verscheen op 24 december 2008 en werd geschreven door Jonas.
Reacties
0