Al bijna achtenveertig uur staat de nieuwe site reeds online. Eindelijk. Het werd dan ook wel eens tijd. Na al die jaren van vruchteloze pogingen, van het doorploeteren van stukjes codes, van klungelen met kleurenpaletten. Van een drang naar vernieuwing. En nu is hij er dan. Een raar gevoel, dat wel. Is dit het nu? Hebben we hier naar gestreefd? Is het werkelijk voltooid? Oef. Gedaan. Eindelijk.
Doorheen de jaren hebben er talloze mensen meegewerkt aan wat misschien wel het grootste – en tegelijk minst bekende – project van Dreuzels is geweest. In stilzwijgen hebben ze een strijd gevoerd met de demonen en monsters die zulk een queeste kan bieden. Er was nimmer tijd om de gevallen te betreuren, er moest worden doorgedaan. Vaak met veel energie en in het volste vertrouwen. Minstens even vaak met de moed der wanhoop. Maar we zijn er geraakt, het is afgerond. Het enige wat ons nog rest is het opspelden van medailles, het bezingen van hedendaden. En dat is dan ook wat ik nu zal doen.
Er lijkt me niets gepaster dan te beginnen bij het begin – meer dan drie lange jaren geleden – met de persoon bij wie het allemaal begon. Mario. Met volle moed begon hij aan de verbouwingswerken, met het opzetten van teams voor het verzamelen van informatie, met het aanstellen van photoshoppers voor de lay-out en met het updaten van enkele pagina’s. Zoals een kleuter in een zandbak speelt, begon hij te werken aan de site. Beetje bij beetje iedere vierkante centimeter van die zanderige bak scheppen naar het model dat hij voor ogen had, daarin bijgestaan door een klein legertje aan trouwe forummensen.
Al snel bleek echter dat de zandbak slechts een onderdeel was van een veel grotere woestijn, dat het onmogelijk bleek om op de huidige structuur iets nieuws aan te brengen. Dat het onmogelijk was om op die zanderige bodem een wolkenkrabber neer te poten. En het vuur dat ooit zo fel brandde, werd gedoofd door een venijnige woestijnwind. De vernieuwing had zijn eerste slachtoffer geëist.
O, hij probeerde nog wel een doorstart te maken. Met de gemaakte fouten in het achterhoofd het een tweede keer te proberen. En een derde. En een vierde. Maar hoe hard hij ook vocht, de toenmalige structuur was te groot, te lomp, te ongeorganiseerd. Saskia sprong nog wel in de bres. Met het oprichten van een bétagroepje in een ijle poging de werkdruk op de rest wat te verminderen. Brute mankracht kon het niet halen tegen de zandstorm van problemen die op onze dappere zandmannetjes afkwam, dus greep Saskia naar haar pen. Het mocht echter niet baten en zo viel een tweede lid van het genootschap.
Een oudgediende uit de vorige veldslagen, Robby, probeerde het dan maar nog een keer. Op een iets andere manier weliswaar, maar aan de essentie werd weeral vergeten. De informatiemolen kwam wel op gang, en werden nieuwe acteurspagina’s aangemaakt, er kwamen nieuwe reviews, maar het basisprobleem bleef: de site was te log om zomaar te veranderen. En buiten wat nieuwe info die online kwam, leverde ook deze poging niets op. Verslagen, maar nog niet gesneuveld, droop Robby af.
Tijdens alle pogingen was er evenwel één constante: Jessie. Zij ontworp keer op keer een nieuwe lay-out. In het begin slechts wat nieuwe bannertjes, maar later ook een totaalpakket van kleuren en tekststijlen. Zelfs een exotisch uitstapje met het verschuiven van de knopjes zat erbij. Evenwel zonder al te veel succes. Want in haar ontwerpen zat ook één constante: er was altijd wel iemand die het niet goed vond. Er was altijd wel iemand die zei dat het niet goed genoeg, niet duidelijk genoeg, niet mooi genoeg was. Naast de falende pogingen om de inhoud te hervormen en om te zetten, leek ook de lay-out op zich geen voet aan grond te krijgen. Het was nacht in de woestijn.
Uit het archief van Dreuzels.com: dit bericht verscheen op 24 december 2008 en werd geschreven door Jonas.
Reacties
0