Boek 2, hoofdstuk 7: Mudbloods and Murmurs

Aflevering 7 van seizoen 2 gaat over een scheldwoord en een stem in de muren: hoofdstuk 7 van Harry Potter boek 2, Mudbloods and Murmurs. Draco als nieuwe Seeker, Ron die slakken braakt en de eerste keer dat Harry de fluisterstem hoort. Met een chocokikkerkaart van Oliver Wood, de Slug-vomiting Charm en de stelling dat dit helemaal geen kinderboeken zijn.

Ochtendprofeet headlines: het nieuws van deze aflevering

HBO cast Rafe Spall als Arthur Weasley — plus Moaning Myrtle en Colin Creevey

HBO heeft opnieuw drie rollen voor seizoen 2 ingevuld. Rafe Spall (bekend van Trying en Life of Pi) speelt Arthur Weasley, Molly Hewitt-Richards wordt Moaning Myrtle, en Jasper Ambrose is de nieuwe Colin Creevey. Een mooi detail: Rafe Spall is de zoon van Timothy Spall, die in de originele films Peter Pettigrew (Wormtail) speelde — vader en zoon dus allebei in de Wizarding World. In de films werden deze rollen vertolkt door respectievelijk Mark Williams, Shirley Henderson en Hugh Mitchell. Moaning Myrtle en Colin Creevey krijgen in Chamber of Secrets allebei grote rollen, dus deze castings zijn veelzeggend voor de koers van het seizoen.

Bron: Variety / Deadline, 15 september 2026

HBO onthult de eerste officiële blik op de toverstokken van vijf hoofdpersonages

Op Instagram deelde de officiële Harry Potter-account de eerste gedetailleerde blik op de nieuw ontworpen toverstokken voor de serie — met per stok het hout, de kern, de lengte én de bijbehorende lore. De vijf:

• Harry Potter — holly (hulst) met een phoenix feather-kern, 28 cm. Deelt zijn kern met Voldemorts toverstok: de beroemde ‘brother wands’.
• Ron Weasley — ash (essenhout) met een unicorn hair-kern, 31 cm. Een afdankertje, doorgegeven door zijn broer Charlie.
• Hermione Granger — vine (wingerd) met een dragon heartstring-kern, 27 cm. Wingerd zou passen bij wie een groter doel zoekt.
• Draco Malfoy — hawthorn (meidoorn) met een unicorn hair-kern, 25 cm. Meidoorn past volgens de lore bij tovenaars met een tegenstrijdige aard.
• Neville Longbottom — hout, kern en lengte onbekend; wel bevestigd dat hij de toverstok van zijn vader erfde. In de serie ziet die er opvallend ruw uit, als een dun wit takje. Bron: ComicBookMovie / Collider, 18-19 september 2026

HBO en cast blijven worstelen met de kwestie rond ‘Zij die niet genoemd mag worden’

Rond de aanloop naar de serie blijft de betrokkenheid van ‘Zij die niet genoemd mag worden’ het gesprek beheersen. HBO-baas Casey Bloys bevestigde onlangs dat zij nog altijd nauw en creatief betrokken is bij de serie, en dat haar omstreden opvattingen ‘niet in het minst’ invloed hebben gehad op de casting of de crew. Tegelijk nemen sommige acteurs juist publiek afstand van haar standpunten: Bel Powley (Petunia Dursley) zei bijvoorbeeld dat ze het ‘sterk oneens’ is met haar opvattingen over gender, maar de Harry Potter-boeken nog altijd koestert. De serie balanceert zo tussen trouw aan het bronmateriaal en de wens om afstand te bewaren van de controverse eromheen.

Bron: CBR / Collider, september 2026

Niet iedereen haat de nieuwe Hogwarts-huiswapens — sommige fans nemen het juist op voor het ontwerp

De nieuwe, minimalistische house crests die HBO tijdens Back to Hogwarts onthulde kregen online veel kritiek (‘te kaal’, ‘lijkt AI-gegenereerd’, ‘een vuurspuwende kip’), maar er klinkt ook een tegengeluid. Op r/HarryPotteronHBO wijzen fans erop dat de ronde, sobere zegels historisch juist accurater zijn: Hogwarts werd rond 990 na Christus gesticht, in de laat-Angelsaksische periode — ver vóór de klassieke heraldische wapenschilden uit de films. In die tijd verschenen emblemen vaak op ronde zegels en metalen broches, precies zoals de nieuwe ontwerpen. Bovendien corrigeert HBO een oude filmfout: Ravenclaw krijgt eindelijk zijn boek-accurate adelaar terug in plaats van de raaf. Een leuke lore- vraag: zou Hogwarts in duizend jaar ooit ‘gerebrand’ zijn?

Bron: Reddit r/HarryPotteronHBO / Gulf News, september 2026

Turn to page: samenvatting van hoofdstuk 7, Mudbloods and Murmurs

Inhoud

Harry wordt bij dageraad uit bed gesleept door Oliver Wood voor een uitputtende Quidditch-training. Colin Creevey volgt hem als een schaduw. Op het veld blijkt het Slytherin-team er ook te zijn, met een briefje van Snape: ze hebben een nieuwe Seeker, Draco Malfoy, wiens vader het hele team gloednieuwe Nimbus 2001-bezems heeft gekocht. Wanneer Hermione droogjes opmerkt dat Gryffindor tenminste op talent in het team kwam en niet op geld, noemt Draco haar een ‘Mudblood’ — een grove belediging voor iemand met Dreuzel-ouders. Ron probeert hem te vervloeken, maar zijn kapotte toverstok kaatst de vloek terug: hij braakt de rest van de dag slakken. Bij Hagrid, waar ze bijkomen, leggen ze uit wat ‘Mudblood’ betekent. Die avond, tijdens strafwerk bij Lockhart (fanmail beantwoorden), hoort Harry plotseling een ijzige, moordlustige stem door de muren — een fluisterstem die niemand anders kan horen, en die spreekt over doden. Het is de eerste huivering van wat er dit jaar op Hogwarts rondwaart.

Chocokikkerkaart: Oliver Wood

Achtergrond

De aanvoerder en Keeper van het Gryffindor Quidditch-team tijdens Harry’s eerste jaren op Hogwarts. Oliver Wood is een fanatiekeling in hart en nieren: Quidditch is voor hem geen spel maar een way of life. Hij is degene die Harry in het eerste boek ontdekt als Seeker-talent en hem tot de jongste Housespeler in een eeuw maakt. Zijn trainingsschema’s zijn berucht — zoals in dit hoofdstuk, waar hij het hele team bij het krieken van de dag uit bed sleept met een gloednieuw, uitputtend seizoensplan.

Rol door de reeks

Wood is de belichaming van sportieve obsessie — vaak tot komisch effect. Zijn wanhoop wanneer Gryffindor de Quidditch Cup misloopt is bijna tragisch, en zijn vreugde wanneer ze eindelijk winnen (in Prisoner of Azkaban, zijn laatste jaar) des te groter. Na Hogwarts maakt Wood zijn droom waar: hij wordt professioneel Quidditch-speler, eerst als reserve-Keeper bij Puddlemere United. In Deathly Hallows keert hij terug om mee te vechten in de Battle of Hogwarts.

Zijn betekenis

Wood brengt de wereld van Hogwarts tot leven als een echte school met echte passies. Waar de hoofdplot draait om leven en dood, geeft Wood’s tunnelvisie op Quidditch de boeken hun herkenbare, alledaagse hart: soms is het belangrijkste in het leven van een tiener gewoon een wedstrijd winnen. Hij is ook Harry’s eerste mentor in iets waar Harry echt goed in blijkt te zijn.

Leuk feitje

In de films werd Oliver Wood gespeeld door Sean Biggerstaff. Zijn beroemde uitleg van de Quidditch-regels aan Harry in de eerste film is voor veel fans de manier waarop ze de sport zelf voor het eerst leerden kennen.

It’s Levi-OOSA! Spreuk van de week: Slug-vomiting Charm (Slugulus Eructo)

Wat doet de spreuk

De Slug-vomiting Charm dwingt het slachtoffer om oncontroleerbaar slakken op te braken — grote, glibberige slakken, minutenlang. Als bijeffect kan het slachtoffer ook een ziekelijk bleke gelaatskleur krijgen. De spreuk verschijnt als een groene lichtstraal. De echte incantatie is ‘Slugulus Eructo’ — al werd die pas veel later onthuld (in de LEGO Harry Potter-games). In het boek zelf wordt de naam ‘Slug- vomiting Charm’ pas genoemd in Order of the Phoenix, wanneer verteld wordt dat Ron ooit per ongeluk zichzelf ermee vervloekte.

Relevantie voor dit hoofdstuk

Dit is dé spreuk van hoofdstuk 7. Ron richt hem woedend op Draco nadat die Hermione een ‘Mudblood’ noemt. Maar door zijn kapotte toverstok (gebroken tegen de Whomping Willow) kaatst de vloek terug: er schiet een groene lichtstraal uit de verkeerde kant van zijn toverstok en Ron raakt zichzelf. Het gevolg: hij braakt de rest van de dag slakken in een emmer bij Hagrid.

‘Eat Slugs!’ — de film-versie

Een leuk detail voor de kenners: in de film róépt Ron ‘Eat slugs!’, maar hij spreekt de eigenlijke incantatie (Slugulus Eructo) niet uit — hij cast de spreuk dus nonverbaal. Lange tijd dachten fans daarom dat ‘Eat Slugs’ zelf de spreuk was, en dat Rons kapotte toverstok het effect had omgedraaid: in plaats van dat Draco slakken moest ‘eten’, ging Ron ze juist uitbraken. Een grappige fantheorie die precies past bij de chaos van een defecte toverstok.

Tegenmiddel

Er bestaat geen tegenspreuk om het meteen te stoppen — je moet in principe wachten tot het uitwerkt. Maar er is wél een verrassend tegenmiddel: treacle fudge (Hagrid’s stroopsnoep) kan de slakken in enkele seconden verhelpen. Niet dat Ron daar in dit hoofdstuk veel aan heeft, want Hagrid’s treacle toffee plakt eerder Harry’s kaken op elkaar.

In de films

De slakken-scène is een van de meest iconische komische momenten uit de tweede film. Rupert Grint noemde het de lastigste scène om op te nemen: ‘Ik had een gigantische slak in mijn mond vol slijm en spuugde die uit. Ik hoop dat het plastic was.’ Maar hij had er ook lol in — volgens hem hadden de slijm-slakken verschillende smaken: chocolade, citroen, sinaasappel en pepermunt, en die ‘smaakten eigenlijk best lekker’.

The House Cup: de stelling van deze week

De stelling: „De Mudblood-scheldwoordenkwestie is het beste bewijs dat Harry Potter eigenlijk veel volwassener is dan mensen denken — dit zijn geen kinderboeken.”

Ter overweging

Aan de ene kant: het ‘Mudblood’-thema is een onmiskenbare allegorie voor racisme en bloedzuiverheid — zware, volwassen kost die dwars door de hele reeks loopt en uitmondt in iets wat op genocide lijkt. Dat verdient een serieuze, oudere lezer. Aan de andere kant: juist het feit dat die zware thema’s verpakt zitten in een toegankelijk, magisch avontuur maakt de boeken zo krachtig én geschikt voor kinderen — ze groeien er letterlijk in mee. Volwassen literatuur vermomd als kinderboek, of kinderboek dat toevallig grote thema’s aanraakt? Sam en Stan, kies een kant — en kijkers: stem in de comments!